Pandamonium

Dati, tuwing makakakita ako ng blog na puro tungkol sa love ang entries nya, naiisip ko agad na napakaarte/napakalandi ng blogger na wala nang ibang inisip kundi love-love-love! Na wala na syang ibang ginagawa sa buhay nya kundi isipin yung taong mahal nya at i-blog lahat ng tungkol dun: masaya man o malungkot. Madalas ko pa naman mabasa puro malungkot na kesyo may mahal nang iba, or hindi sya pinapansin, or mahal nya yung tao pero hindi nya masabi nararamdaman nya… tapos makikita mo yung blog nya na sobrang updated na 2-3 entries meron sa isang araw tapos ganun yung topic ng bawat entry nya, kino-close ko agad yung window. Pero ngayon naisip ko, hindi ba katulad ko lang din sila? Wala din akong ibang inisip kundi katamaran. Magkaiba lang ng topic pero pareho lang din ng ginagawa. Parang gusto ko na din i-close tong window.

Wala lang. Nitong mga nakakaraang araw kasi naramdaman ko lang ng todo ang pagiging:
Walang silbi + Walang bilang + Pabigat + Dagdag pasanin sa buhay = Inutil.

You Are 44% Paranoid Schizophrenic

It’s likely that you’re perfectly fine, though you have your crazy moments. You tend to be a bit paranoid, but no one’s out to get you but yourself.

O_o;

—————

Girl1: I love her na…
Girl2: Hala! Babae type mo?!
Girl1: Anu ka ba, asexual ako!
Girl2: Tangina ano ka?? Sibuyas?!

GAHAHAHAHAHAHAHAHA!!! XD

Kanina habang nakasakay ako sa jeep papuntang school, nadinig kong tumugtog sa radyo ni manong jeepney driver yung kantang Mr. Roboto by Styx. Sa mga hindi nakakaalam ng kantang yan, maswerte kayo kaya wag nyo nang alamin, haha! Pero kung curious kayo, err… fine. Hanapin nyo na lang. Ayokong mag-upload ng ganyang kanta sa blog ko >.< So ayun nga, nadinig ko na naman yang kantang yan. Isa sa mga dahilan kung bakit ayoko ng kantang yan ay dahil madalas gamitin yang kantang yan kapag may Lip sync contest dito sa lugar namin kapag fiesta. Naka-body paint at face paint na kulay silver or gold tapos may dala dalang kuting sa stage ang madalas na get-up ng isang contestant na kakanta ng Mr. Roboto. Bakit may kuting? Yan ang pangalawang rason kung bakit ayokong madinig yang kantang yan. Habang nagli-lip sync kasi sila, pinapaikot-ikot nila yung kuting o kaya pinipilipit o kaya ay kinakagat nila sa batok tapos saka sila gagapang papalapit sa mga nanonood. Take note: totoong kuting. May buhay. Alive. Kinikilabutan ako tuwing ginagawa nila yon. Tapos ilang beses pang mauulit yon, kasi madalas, not less than 3 contestants ang magpeperform ng Mr. Roboto. Nakakapanlata sila, sobra. Kaya nung nadinig ko yang kantang yan sa jeep kanina, para akong masusuka -_-;

Domo arigato~ Mr. Roboto~ Domo~ Domo~ *coughs* ANYWAAAAY…

Kakatapos lang magalit ng nanay ko sakin dahil hindi na naman ako natulog ng maaga, haha! Naabutan nya akong nanonood ng TV. Nahiram ko kasi sa kaklase ko yung kopya nya ng anime na Loveless. 12 episodes lang kaya natapos ko agad.

At dahil tinapos ko pa ang panonood ng anime, magka-cram na naman ako sa project ko na isa-submit na mamaya, haha! Ambait ko talaga!

Yay~! Level 34 na ako sa PW! Gusto ko pa maglarooooo~

Life Is Like A Boat
Rie Fu

Nobody knows who I really am
I never felt this empty before
And if I ever need someone to come along,
Who’s gonna comfort me, and keep me strong?

We are all rowing the boat of fate
The waves keep on coming and we can’t escape
But if we ever get lost on our way
The waves would guide you through another day

dooku de iki o shiteru   toomei ni natta mitai
kudayami ni omoe dakedo   mekaku shisarete tadake

inori o sasagete atarashii hi o matsu
asayaka ni hikaru umi sono hate made

Nobody knows who I really am
Maybe they just don’t give a damn
But if I ever need someone to come along
I know you would follow me, and keep me strong

hito no kokoro wa utsuriyuku mukedashiteku naru
tsuki wa mada atarashii shuuki de mune o tsureteku

And every time I see your face
The ocean heaves up to my heart
You make me wanna strain at the oars, and soon
I can see the shore

Oh, I can see the shore
When will I see the shore?

I want you to know who I really am
I never thought I’d feel this way towards you
And if you ever need someone to come along,
I will follow you, and keep you strong

tabi wa mada tsuzuiteku odayakana hi mo
tsuki wa mata atarashii shuuki de ume o terashidasu

inori o sasagete atarashii hi o matsu
asayaka ni hikaru umi sono hate made

And every time I see your face
The ocean heaves up to my heart
You make me wanna strain at the oars, and soon
I can see the shore

Unmei no huneoko gi nami wa tsugi kara tsuki e to watashi-tachi o sou kedo
Sore mo suteki na tabi ne, dore mo suteki na tabi ne

Lyrics from AnimeLyrics.com

 

 Rie Fu - Life Is Like A Boat: Play Now | Download

Mama: Jen, gusto mo ng spaghetti?
Jen: Ayaw..
Mama: Yung dala ng ate mo kagabi?
Jen: Ayaw..
Mama: O tara kumain ka na.

~_~

Para akong homeschooled nitong mga nakakaraang araw. Ang dami ko pang kailangang basahin/aralin para lang makagawa ng isang matino at working na website. Wala naman akong subject sa ngayon na makakapagturo sakin ng mga kailangan ko para sa paggawa ng website. Akala ko magaling na ako sa mga web chorva, sobrang hindi pala. Mayabang lang pala ako.

Nalulungkot na naman ako… ._.

Isang araw lang akong nagka-sipon, gahahaha! Walang kwenta! XD Sana hindi na maulit… T_T

Hindi ako nakapasok sa 1hr class ko kanina ng 6-7pm. Hutangenang traffic yan! Umalis ako ng bahay 4:30pm. Nakarating ako sa Tayuman ng 5:55pm. Tapos simula Tayuman hanggang UST, halos 45 minutes na byahe?! Pesteng… alas-6 na ng gabi ang klase, hindi pa ako nakapasok. Alas sais! ALAS SAIS!…

Hindi ko ma-update ang DeviantART at YouTube account ko. Hindi ko pa ma-scan yung mga na-drawing ko tapos hindi ko matapos-tapos yung isa pang vid na ine-edit ko. Hay… gusto ko ng magandang PC… =/

Traffic~ Too bad, nakaka-badtrip~

Minsan hindi ko na alam kung tamang sabihin ko sa nanay ko na may nararamdaman akong hindi maganda. Kung anu ano kasi sinasabi sa akin na nakakasakit ng aking damdamin, haha! Katulad na lang ngayon, sobrang bigat ng ulo ko at barado pa ang ilong ko. Sa bibig na lang ako humihinga. Nung ikinwento ko sa nanay ko na masama ang pakiramdam ko, kung anu ano na sinabi sa akin. Kesyo pabaya daw ako, laging hindi natutulog, puro radiation ang kaharap ko, kain daw ng kain ng Calamares na puro naman daw clorox, atbp. Isa din daw yan sa mga dahilan kung bakit ngayon ay slow/bobo/tanga/engot na ako. Ang sakit di ba? Katotohanan daw yan. Ampf.

Pati tita ko nakakuntsaba ng nanay ko. Sinasabi ng tita ko na halos lahat na daw ng pagkain ngayon eh puro may halong kemikal na. Dati daw sila pa daw nagtatanim ng mga kinakain nila, ganito ganyan, chenelu churva. Pero tignan ko daw sila, puro pa rin daw sila may sakit: high blood, mataas na cholesterol, diabetic, etc. Kaya daw ngayon ay magiging mas maikli na ang itinatagal ng buhay ng tao. Tignan ko daw ang sarili ko, ngayon pa lang may nararamdaman na daw ako na kung anu ano. O di ba, parang nape-predict na ng tita ko na malapit na akong mamatay, haha!

Anung magagawa ko? Eh ang sarap naman kasi talaga ng Calamares! *suntok sarili*