Pandamonium

Dati, tuwing makakakita ako ng blog na puro tungkol sa love ang entries nya, naiisip ko agad na napakaarte/napakalandi ng blogger na wala nang ibang inisip kundi love-love-love! Na wala na syang ibang ginagawa sa buhay nya kundi isipin yung taong mahal nya at i-blog lahat ng tungkol dun: masaya man o malungkot. Madalas ko pa naman mabasa puro malungkot na kesyo may mahal nang iba, or hindi sya pinapansin, or mahal nya yung tao pero hindi nya masabi nararamdaman nya… tapos makikita mo yung blog nya na sobrang updated na 2-3 entries meron sa isang araw tapos ganun yung topic ng bawat entry nya, kino-close ko agad yung window. Pero ngayon naisip ko, hindi ba katulad ko lang din sila? Wala din akong ibang inisip kundi katamaran. Magkaiba lang ng topic pero pareho lang din ng ginagawa. Parang gusto ko na din i-close tong window.

Wala lang. Nitong mga nakakaraang araw kasi naramdaman ko lang ng todo ang pagiging:
Walang silbi + Walang bilang + Pabigat + Dagdag pasanin sa buhay = Inutil.

Pinilit mo akong amuhin; hihimasin, aakapin, bibigyan ng pagkain, kakausapin ng malambing. Naisip ko, gusto mo akong alagaan. Gusto mong sumama ako sayo dahil mahal mo ako, dahil ikaw ang makakapagbigay sa akin ng lahat ng kailangan ko. Di nagtagal ay nagustuhan din kita. Siguro dahil madalas mo akong laruin, madalas mong himasin ang ulo ko, madalas mong kamutin ang tiyan ko, at masarap yung binigay mong pagkain sa akin. Sumama ako sa bahay mo at nakitira. Masaya ka, masaya din naman ako. Hindi na ako mag-isang gagala sa daan, mayroon na akong matutuluyan. May tao nang magpapakain sa akin at hihimasin ang ulo ko. Bilang kabayaran ko sa kabutihang ibinigay mo sa akin, isinumpa ko sa sarili ko na poprotektahan kita. Tatahol ako kapag may dumating na ibang tao, lulusubin ko kung sino man ang manakit sa iyo, kakagatin ko kung sino man ang gusto mong kagatin ko. Lahat ng kaya kong gawin, gagawin ko maprotektahan ka lang. Tumagal ang pagsasama nating dalawa. Akala ko lalo tayong malalapit sa isa’t isa, pero bakit ganon? Bakit mo ako itinali sa may pinto ng bahay mo? Siguro para makita ko agad kung may magtatangkang pumasok sa bahay mo ng walang paalam. Naintindihan kita. Binalewala ko ang higpit ng kadena sa aking leeg. Kung sabagay, ito din naman ang ipinangako ko sa sarili ko, ang protektahan ka. Lumipas pa ang ilang buwan, hindi na kita kasabay kumain. Tira na lang ang ibinibigay mo sa akin. Siguro dahil mahirap ang buhay mo ngayon. Naintindihan kita. Hindi lang naman ako ang nagtitiis sa ganitong buhay. Siguradong pati ikaw ay hirap din. Mahal pa rin kita, amo ko. Makita lang kitang ligtas, lahat ng hirap ay titiisin ko. Madalang na din ang paghimas mo sa aking ulo. Hindi mo na din kinakamot ang aking tiyan. Hindi mo na ako binabati bago ka umalis at pagbalik mo ng bahay. Hindi mo na ako pinapaliguan. Marami na akong sugat dahil sa garapata. Siguro masyadong maraming problema ang iniintindi mo ngayon. Naintindihan kita. Tingin ko naman ay mahal mo pa rin ako kasi hindi mo pa tinatanggal sa pagkakakadena ang leeg ko. Tama ba? Mahal mo pa ako, hindi ba?

Main Entry: ma·tu·ri·ty
Pronunciation: m&-’t(y)ur-&t-E also -’chur-
Function: noun
Inflected Form: plural -ties

1. the state of being mature; ripeness: The fruit will reach maturity in a few days.

2. full development; perfected condition: maturity of judgment; to bring a plan to maturity.

3. Finance.

a. the state of being due.
b. the time when a note or bill of exchange becomes due.

4. the period of time in your life after your physical growth has stopped and you are fully developed [syn: adulthood]

5. state of being mature; full development [ant: immatureness]

[Middle English maturite, from Old French, from Latin mātūritās, from mātūrus, mature; see mature.]
(Dictionary.com)

Something that I might/should/must understand, hopefully after a couple of years or so… sana days lang.

I do trash talk most of the time but I never really meant those things. Like, I do trash talk for fun, to make people laugh. Trash talking is comedy for me, and I guess my friends knew that already (please don’t get offended if I insult you people, I’m just teasing T_T). Sarcasm has been my very close friend ever since the time I acquired my own understanding of things. Putting twists on things is really fun for me, makes my mind work, ehehe. And using trash talk and sarcasm at the same time gives me the feeling of uh… joy~ and uh… contentment~ and uh… paradise~

I hate the feeling when at times, I already meant what I say when I do trash talk, especially to someone I really care about. Example, when I want to tell the person that I didn’t like something he or she did, that I hated his or her [ insert_random_topic_here] and things like that. Joking most of the time isn’t good, especially to the person who likes giving jokes himself/herself. I guess in my situation, since that person I talked to knows me and he/she knows that I do trash talk and never really mean it most of the time, he/she never thinks that maybe I’m already expressing what I really feel, that what I’m saying isn’t a joke anymore. I’m the type of person who can’t say anything straight to someone else’s face, that’s why I use trash talking, sarcasm, and jokes. So I guess it’s my problem now, not theirs.

Yes, it may be my fault since I’m the one who likes joking and all in the first place. I don’t know. Maybe I’m just expecting everyone around me to be more sensitive after I tell them to become not too sensitive. I am my own problem, I know.

Am I talking about someone specific? Yes.